Διότι για πρώτη φορά μια ομάδα διατήρησε τα σκήπτρα της. Στο πλέον… ευρωπαϊκό Μουντιάλ (13 από τις 16 χώρες) που διοργανώθηκε στη Γαλλία, προς μεγάλη αναστάτωση της Λατινικής Αμερικής που πίστευε πως οι διοργανώσεις θα εναλλάσσονταν με την Ευρώπη τουρνουά με τουρνουά, η Ιταλία υπερασπίστηκε τον τίτλο της κι έγινε η μοναδική ως σήμερα που κατακτά δύο σερί φορές τον τίτλο υπό τις οδηγίες του ίδιου προπονητή, στην προκειμένη του Βιτόριο Πότσο. Η Ινδονησία (τότε Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες) έγινε η πρώτη ασιατική χώρα που παίζει σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Το πολεμικό κλίμα απέτρεψε την Ισπανία που βίωνε εμφύλια σύρραξη και την Αυστρία που προσαρτήθηκε στη Γερμανία του Χίτλερ να συμμετάσχουν στο τουρνουά.

Η Ιταλία, ξανά. Αυτή τη φορά χωρίς την ύπαρξη ομίλων, αλλά απευθείας νοκ-άουτ με αφετηρία τους «16». Νορβηγία με 2-1 και η οικοδέσποινα Γαλλία με 3-1 τέθηκαν εκτός συνέχειας από τους τρέχοντες πρωταθλητές Κόσμου, οι οποίοι νίκησαν και τη Βραζιλία (2-1) στον ημιτελικό και βρήκαν μπροστά τους την αναδυόμενη τότε δύναμη, Ουγγαρία. Δύο γκολ από τους Λουίτζι Κολαούζι και Σίλβιο Πιόλα χάρισαν εν τέλει το τρόπαιο στο σύνολο του Πότσο (4-2), που έμελλε να είναι η τελευταία πρωταθλήτρια πριν το ξέσπασμα και τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που «πάγωσε» τον θεσμό για δώδεκα χρόνια.

Σαφέστατα εξέχουσα περίπτωση ήταν ο Σίλβιο Πιόλα. Ο Ιταλός canonniere της Λάτσιο, αργότερα και των Γιουβέντους, Τορίνο, Νοβάρα, συνέβαλε τα μέγιστα στην κατάκτηση με απολογισμό πέντε γκολ, μόνο πίσω από τον Βραζιλιάνο τοπ-σκόρερ, Λεονίντας. Ο Πιόλα παραμένει ως και σήμερα ο ρέκορντμαν τερμάτων του ιταλικού ποδοσφαίρου. Σούπερ δίδυμο είχαν οι Μαγυάροι με τους Γκιόργκι Σάροσι και Γκιούλα Ζενγκέλερ να μοιράζονται τη δεύτερη θέση έχοντας πέντε γκολ έκαστος, ενώ την παράσταση έκλεψε και ο φορ της πρωτάρας Κούβας, Έκτορ Σοκόρο με τρία τέρματα.