Γιατί είναι το παρθενικό Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας. Αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας του προέδρου της FIFA, Ζιλ Ριμέ που συναισθάνθηκε την επιτυχία των ολυμπιακών τουρνουά και θέλησε να εισάγει μια διεθνή διοργάνωση στον χάρτη με χώρες από όλο τον κόσμο. Ως οικοδέσποινα δεν θα μπορούσε να βρεθεί καταλληλότερη από τη δύο σερί φορές χρυσή στους Ολυμπιακούς Αγώνες, Ουρουγουάη, η οποία το 1930 γιόρταζε 100 χρόνια από τη θέσπιση του πρώτου της συντάγματος. Όλα τα ματς διεξήχθησαν στο Μοντεβιδέο και τα περισσότερα στο «Εστάδιο Σεντενάριο», που χτίστηκε ακριβώς για αυτή την περίσταση. Λόγω γεωγραφικής απόστασης και περίπλοκου ταξιδιού, μόλις τέσσερις χώρες της Ευρώπης πήραν μέρος, στο μοναδικό ως σήμερα Μουντιάλ δίχως προκριματικά. 

Το απόλυτο φαβορί, η Ουρουγουάη. Με φόρα από τα δύο χρυσά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού (1924) και του Άμστερνταμ (1928), η Σελέστε πιστοποίησε τον τίτλο της και με «όπλο» το κοινό της, έγινε η παρθενική κάτοχος του τροπαίου. Πρώτη σε όμιλο με Ρουμανία και Περού, θρίαμβος στον ημιτελικό με τη Γιουγκοσλαβία (6-1) και μεγάλη νίκη με ανατροπή στον τελικό επί της Αργεντινής, η οποία έναν χρόνο νωρίτερα είχε κατακτήσει το Κόπα Αμέρικα. Τα γκολ των Σέα, Ιριάρτε και Κάστρο στο β’ μέρος έγειραν οριστικά την πλάστιγγα υπέρ της διοργανώτριας, η οποία πανηγύρισε μπροστά σε 68.346 φιλάθλους το τρόπαιο.

Αναμφίβολα ο Γάλλος, Λουσιέν Λοράν, ο οποίος σκόραρε το παρθενικό γκολ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αντίστοιχα, το πρώτο clean sheet πιστώθηκε στον κίπερ των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζίμι Ντάγκλας. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Αργεντινός, Γκιγιέρμο Στάμπιλε με οκτώ γκολ, ο οποίος, όμως, δεν ήταν αρκετός για την Αλμπισελέστε. Εντυπωσιακός ήταν και ο Πέδρο Σέα, πρώτος σκόρερ της Ουρουγουάης στο τουρνουά με πέντε γκολ, ο οποίος «καθάρισε» με χατ-τρικ τη Γιουγκοσλαβία στα ημιτελικά. Στην καλύτερη ενδεκάδα συμπεριλήφθηκε και ο Γιουγκοσλάβος αμυντικός, Μιλουτίν Ίβκοβιτς, γιατρός στο επάγγελμα, ο οποίος το 1943 σκοτώθηκε από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.